Pomyłka ewolucji

Mogłabym być żywym eksponatem

W muzeum beznadziejności.

Wiem nawet jaką nosiłabym nazwę

,,Przykład pomyłki ewolucji”

Jakim cudem na świecie pojawiają się

Tak uszkodzone istnienia?

Może to nietrafiona boska interwencja?

Albo połączenie komórek

Które nigdy przenigdy nie powinny były się łączyć?

Jestem wynikiem kolosalnego błędu

Uszkodzonym egzemplarzem

Dryfuje na tratwie życia

Niezdolna do odnalezienia właściwej ścieżki

Każdy mój oddech

Wydaje się być marnotrawstwem powietrza

Jestem uwięziona w ciemnym pokoju

I nie ma w nim ani drzwi ani okien

Ta klatka jest moim domem

Odwiedza mnie w niej mój przyjaciel – bezsilność

Zamknęła mnie w niej niepewność

Mój największy wróg

Tkwię w tym znajomym miejscu

Bez marzeń

Bez celów

Bez siły

Stając się symbolem żałości

Chodzącą pomyłką ewolucji 

Z pamiętnika pewnej dziewczyny

Cisza. Otaczała mnie przerażająca cieszą, lecz dawała mi ona niejakie ukojenie. Była miłą odmianą dla krzyków wybrzmiewających w mojej głowie. Leżałam samotnie w łóżku wpatrując się w promienie słońca usilnie starające przebić się przez zasłonięte rolety. Poczułam głęboką nienawiść do tej bezlitosnej gwiazdy, że skazała mnie na przeżycie kolejnego bolesnego dnia zanim zdążyłam pogodzić się z poprzednim. Słońce powinno się wstydzić skoro wstając skazuje kogoś takiego jak ja na kolejny dzień pustej egzystencji. O tak, od dziś nienawidziłam Słońca. I nie obchodziło mnie, że to nie jest myślącym bytem. Musiałam gdzieś ulokować swój gniew na świat z powodu jego bezwzględności.