Dorosłość

Czym jest dorosłość? Odpowiedź na to pytanie jest albo bardzo łatwa lub bardzo trudna. Zależy jakiej odpowiedzi oczekujemy. Jeśli przyjmiemy, że dorosłość to osiągnięcie pewnego wyznaczonego przez społeczeństwo wieku a nasze ciało jest w pełni rozwinięte to taka odpowiedź jest wystarczająca. Mnie jednak to nie satysfakcjonuje. Bo kiedy człowiek staję się mentalnie dorosły? Czy płacenie rachunków i codzienne wstawanie do pracy, której nie spełniam się w pełni można uznać za dorosłość? A może dorosłość to ziszczenie się wszystkich istniejących na tym świecie koszmarów?

Papieros

W panującej dookoła ciemności

Żarzy się samotny papieros

Ona wie, że odmierza jej czas

Trzyma się go kurczowo

Jakby był jej najlepszym przyjacielem

Wciąga głęboko do płuc

Wszystkie swoje lęki

I wydmuchuje całą swoją bezsilność

Ten jeden papieros

Jest w tej chwili jej jedynym przyjacielem

Jedynym świadkiem jej upadku

Będzie towarzyszył jej do końca

A kiedy zgaśnie

Ona zatopi się w tej ciemności

Stanie się jej częścią

I całe morze smutku

Na którym dryfowała od dawna

Przestanie istnieć

Pozostanie jedynie ulotnym wspomnieniem

Zupełnie jak Ona sama

Zmień się a znikną wszystkie twoje problemy - dlaczego to się u mnie nie sprawdza?

Łatwo jest powiedzieć komuś ,,zmień się”. Zupełnie jakbyś był parą znoszonych skarpetek, które wystarczy ściągnąć i sięgnąć po nowe. Bo przecież zmiana swojego charakteru nie może być taka trudna a wszystkie twoje problemy mogą zniknąć jak za sprawą czarodziejskiej różdżki tylko dlatego, że tego właśnie chcesz. Tylko, że stojąc z boku najprościej jest dawać takie bezwartościowe rady. Czy tak naprawdę da się zmienić to kim się jest? Być może charakter jest nieodłączną częścią ciebie nie dającą się modyfikować. Jest czymś z czym się urodziłeś jak krzywy nos czy niebieskie oczy. A myślenie, że jest inaczej to jedynie oszukiwanie samego siebie i zwykła mrzonka.

Pomyłka ewolucji

Mogłabym być żywym eksponatem

W muzeum beznadziejności.

Wiem nawet jaką nosiłabym nazwę

,,Przykład pomyłki ewolucji”

Jakim cudem na świecie pojawiają się

Tak uszkodzone istnienia?

Może to nietrafiona boska interwencja?

Albo połączenie komórek

Które nigdy przenigdy nie powinny były się łączyć?

Jestem wynikiem kolosalnego błędu

Uszkodzonym egzemplarzem

Dryfuje na tratwie życia

Niezdolna do odnalezienia właściwej ścieżki

Każdy mój oddech

Wydaje się być marnotrawstwem powietrza

Jestem uwięziona w ciemnym pokoju

I nie ma w nim ani drzwi ani okien

Ta klatka jest moim domem

Odwiedza mnie w niej mój przyjaciel – bezsilność

Zamknęła mnie w niej niepewność

Mój największy wróg

Tkwię w tym znajomym miejscu

Bez marzeń

Bez celów

Bez siły

Stając się symbolem żałości

Chodzącą pomyłką ewolucji 

Z pamiętnika pewnej dziewczyny

Cisza. Otaczała mnie przerażająca cieszą, lecz dawała mi ona niejakie ukojenie. Była miłą odmianą dla krzyków wybrzmiewających w mojej głowie. Leżałam samotnie w łóżku wpatrując się w promienie słońca usilnie starające przebić się przez zasłonięte rolety. Poczułam głęboką nienawiść do tej bezlitosnej gwiazdy, że skazała mnie na przeżycie kolejnego bolesnego dnia zanim zdążyłam pogodzić się z poprzednim. Słońce powinno się wstydzić skoro wstając skazuje kogoś takiego jak ja na kolejny dzień pustej egzystencji. O tak, od dziś nienawidziłam Słońca. I nie obchodziło mnie, że to nie jest myślącym bytem. Musiałam gdzieś ulokować swój gniew na świat z powodu jego bezwzględności.